در خانواده لوله ها، لوله های روشن، به دلیل پرداخت سطح منحصر به فرد و خواص ساخت دقیق، به طور قابل توجهی با لوله های سیاه معمولی، لوله های گالوانیزه و لوله های فولادی ضد زنگ از نظر روش های پردازش، ظاهر و سناریوهای قابل اجرا متفاوت هستند. روشن کردن این تفاوت ها به قضاوت های دقیق تر در انتخاب مواد مهندسی و کاربرد کمک می کند.
تفاوت اصلی در کیفیت سطح و فناوری پردازش نهفته است. لوله های روشن در طول تولید به کشش سرد یا تکمیل نورد سرد نیاز دارند که با ترشی کردن، حذف رسوب اکسید، و چندین فرآیند پولیش یا آسیاب ریز تکمیل می شود تا اثری شبیه به-زبری-آینه براق- کم بر روی دیوارهای داخلی و خارجی داشته باشد. لولههای سیاه معمولی عمدتاً به صورت گرم-نورد یا جوش داده میشوند، سطح اکسید را حفظ میکنند و ناهمواریهای جزئی روی سطح دارند و در نتیجه براقیت کمتری دارند. اگرچه لولههای گالوانیزه تحت گالوانیزه گرم یا آبکاری الکتریکی قرار میگیرند تا یک لایه روی تشکیل دهند، اما سطح آن نقرهای-مات خاکستری یا به طور موضعی زبر است، عملکرد اصلی آن محافظت در برابر خوردگی است نه براق بودن. در حالی که لوله های فولادی ضد زنگ مقاومت خوبی در برابر خوردگی دارند، بدون پرداخت تخصصی، سطح نمی تواند به همان صافی لوله های روشن دست یابد.
ثانیاً، تفاوتها در دقت ابعاد و تحملهای هندسی نهفته است. لولههای فولادی روشن، به دلیل کنترل دقیق کار سرد-، تحملهای کوچکی در قطر، ضخامت دیواره، و گرد بودن، صافی بالا و عمود بر انتهای عالی از خود نشان میدهند. لولههای معمولی سیاه و لولههای گالوانیزه دارای انحرافات ابعادی نسبتاً بزرگتری هستند و دقت ابعادی آنها به طور کلی محدود است، و آنها را برای سازههای عمومی یا کاربردهای انتقال دقیق- مناسب میسازد. لوله های فولادی ضد زنگ، اگر با استفاده از نورد معمولی تولید شوند، دقت لوله های فولادی روشن را ندارند و برای نزدیک شدن به سطح مورد نیاز خود، نیاز به کار سرد یا کشش دقیق دارند.
تمرکز عملکرد آنها نیز متفاوت است. سطح صاف لوله فولادی روشن مقاومت سیال و چسبندگی کثیفی را کاهش می دهد و آن را برای انتقال سیستم هایی با تمیزی یا الزامات زیبایی شناسی مناسب می کند. با این حال، مقاومت در برابر خوردگی آن به مواد پایه یا درمان بعدی بستگی دارد. لوله گالوانیزه مقاومت در برابر خوردگی را در اولویت قرار می دهد و لایه سطحی محافظ آن به طور قابل توجهی عمر مفید آن را افزایش می دهد. لوله های فولادی ضد زنگ از نظر مقاومت در برابر خوردگی ذاتی خود عالی هستند و در محیط های شیمیایی خشن تر پایدار می مانند. لولههای معمولی سیاه عمدتاً در سازههای عمومی با-خوردگی کم، کم هزینه- یا خطوط لوله موقت استفاده میشوند.
این منجر به تمایز در زمینه های کاربردی آنها می شود. لولههای روشن معمولاً در سیستمهای هیدرولیک، اجزای پنوماتیکی، تجهیزات غذایی و دارویی، ابزار دقیق و سازههای تزئینی{1}بالا یافت میشوند که بر تمیزی و زیباییشناسی تأکید دارند. لوله های گالوانیزه بر پروژه های تامین آب شهری و زهکشی، حفاظت در برابر آتش و حفاظت در فضای باز غالب است. لوله های فولادی ضد زنگ اغلب در محیط های شیمیایی، پزشکی و بسیار خورنده استفاده می شود. لوله سیاه معمولی به طور گسترده در سازه های ساختمانی، ماشین آلات عمومی و حمل و نقل کم هزینه استفاده می شود.
بنابراین، لوله روشن شده به وضوح خود را از لوله های معمولی از نظر دقت ساخت، پرداخت سطح، دقت ابعادی، و سناریوهای قابل اجرا متمایز می کند، که نشان دهنده یک جهت فن آوری به سمت لوله های-دقت و{1}}سطح بالا-با کیفیت بالا است.
